طبقه بندي فيلمها
طبقه بندي فيلمها :
1-از لحاظ نوع فیلم
الف) فيلمهاي سياه و سفيد
ب) فيلمهاي رنگي نگاتيف
ج)فيلمهاي رنگي پوزتيف ( يا اسلايد)
2 – از لحاظ حساسيت به رنگ
الف) فيلم هاي مونوركروماتيك ، ب) فيلم هاي اورتوكروماتيك ج) فيلم هاي پانكروماتيك
3 – از لحاظ حساسيت به نور
فيلم هاي با حساسيت فوق العاده كم (بين 3 تا 12 ISO)
فيلم هاي با حساسيت كم (بين 16 تا 22 ISO)
فيلم هاي با حساسيت متوس (بين 48 تا 164 ISO)
فيلم هاي با حساسيت زياد (بين 200 تا 400 ISO)
فيلم هاي با حساسيت فوق العاده زياد (بين 800 تا 6400)
فيلم هاي خاص
4- بر اساس نوع بسته بندي
فيلم 135
فيلم كارتريج (110 و 126 )
فيلم رول (120 و 220 و 620)
فيلمهاي فوري
قسمتهای مختلف فیلم:
1. سطح ژلاتینی شفاف برای حفاظت سطح امولسیون .
2. طبقه حساس فیلم ( امولسیون ) حساس در برابر رنگهای مرئی و اشعه ماوراء بنفش.
3. طبقه سوم یا جنس فیلم که معمولا از مواد پلاستیکی یا سلولوئیدی و غیره ساخته می شود.
4. طبقه رنگی که برای جلوگیری از انعکاس نور و ایجاد هاله در پشت فیلم ها مخصوصا نوع لیکا 35 میلیمتری که کاغذ تیره پشت آن نیست، کشیده می شود.
فيلمهاي سياه و سفيد
اين فيلمها معمولا بين 0/12 تا 0/14 ميليمتر ضخامت دارند و متشكل از چند لايه هستند.
سطح فيلم از يك ضد خراش پوشيده شده است تا لايه حساس در زير آن محفوظ بماند.
لايه حساس يا امولسيون جايي است كه تصوير روي آن شكل مي گيرد. اين لايه متشكل از 60 درصد ژلاتين و 40 درصد بلورهاي حساس به نور است.
در زير اين لايه، لايه اي از ماده چسبناك وجود دارد كه لايه حساس را به لايه زير آن مي چسباند.
ضخيم ترين بخش فيلم لايه نگهدارنده است. اين لايه قشري محكم و در عين حال قابل انعطاف از تركيبات سلولز يا پلاستيك و در واقع خود فيلم است.
در زير اين قشر، لايه ديگري از چسب قرار دارد كه لايه اي از ماده ضد هاله به آن پيوسته است. اين لايه مانع از آن مي شود كه بازتاب نور به لايه حساس برگردد و هاله هايي در اطراف قسمتهاي روشن تصوير تشكيل دهد.
اكثر فيلمهاي سياه و سفيد پان كروماتيك هستند، يعني نسبت به تمامي رنگهاي قابل روئيت و نيز اشعه ماوراء بنفش حساس مي باشند.
ويژگي فيلمهاي داراي حساسيت متوسط و كم ( تا حدود 64 ASA) گرين بسيار ريز و تضاد سايه روشن زياد آنها است
.
فیلمهای سیاه و سفید را با پسوند PAN مشخص می کنند
فيلمهاي رنگي نگاتيف:
اين فيلمها خود به صورت نگاتيف هستند
تماي فيلمهاي رنگي حداقل شامل سه لايه امولسيون يا لايه حساس هستند. هر يك از اين لايه ها به يك يا چند رنگ اصلي نور حساس هستند.
لايه زرد بالايي به نور آبي حساس است.
لايه بلافصل زير اين لايه حساس به نور آبي به عنوان فيلتري براي جذب كامل نور آبي عمل مي كند. وجود اين لايه بدين دليل لازم است كه لايه ارغواني زير آن به رنگ سبز حساس است
لايه بعد از آن كه امولسيون آبي ست و به رنگ قرمز حساس است، هر دو به رنگ آبي نيز حساس هستند. از اين رو براي جلوگيري از تاثيرگذاري نور آبي بر دو امولسيون ديگر، از ان لايه بينابيني فلز مانند استفاده مي شود. اين امر موجب مي شود تا دقت بيشتري در ثبت حقيقي رنگهاي تصوير به هنگام نوردهي صورت گيرد.
در يك فيلم رنگي، به ترتيب لايه هاي امولسيون زرد، قرمزو آبي قرار دارند كه هر يك به يكي از رنگهاي اصلي نور حساس هستند.
زرد به نور آبي ، قرمز به نور سبز ، آبي به نور قرمز حساس است.
هر گاه فيلم در معرض نور قرار مي گيرد، ملكولهاي نقره در هر يك از سه لايه به هنگام ظهور توليد مي شوند. در اين تصوير نقاط پرنور متراكم ولي كه نقاط سايه دار، به هر صورت روشن هستند. همچنين در طي ظهور فيلم، لايه هاي امولسيون رنگمايه هاي منفي تصاويرشان را به خود مي گيرند.
1
انواع فیلمهای رنگی
فیلمهای نور روز : مخصوص عکاسی با نور روز یا فلشهای الکترونیکی میباشند و با نام day light مشخص می شود اگر از این فیلمها تحت نور مصنوعی ویا نور زرد عکاسی شود رنگ زرد – نارنجی بر تصویر غالب می شود
فیلمهای رنگی نور مصنوعی : بیشتر برای فیلمبرداری زیر نور پرژکتور با نور زرد بکار میرود و باعبارت tangesten مشخص می شود و اگر در آفتاب یا با فلشهای الکترونیکی عکسبرداری شود رنگ آبی بر تصویر غالب می شود
فيلمهاي رنگي پوزيتيف ( اسلايد):
اين فيلمها، تصاوير رنگي مثبت را مستقيما و بدون گذر از مرحله چاپ پديد مي آورند. فيلمهاي رنگي مثبت را مي توان حتي از طريق دستگاههاي بسيار ساده اي كه براي رويت اسلايد ساخته شده اند و يا با قرار دادن در مقابل نور مشاهده كرد. البته اين نوع فيلمها عمدتا براي نمايش روي پرده ساخته شده اند
.
از لحاظ حساسيت به رنگ
فیلمهای مونو کورومتایک : حساس به نور آبی و سفید که بیشتر در صنعت چاپ استفاده می شود
فیلمهای اورتوکروماتیک : حساس به رنگ سبز و آبی مثل فیلمهای لیت در لیتوگرافی و صنعت چاپ
فیلمهای پانکروماتیک : حساس به تمام طیفهای نور یعنی سبز ، قرمز ، آبی
امولسیون اورتو کروماتیک : Orthochromatic
در سال 1873.
در این امولسیون رنگ سبز به صورت خاکستری در می آید
رنگ قرمز به تیرگی می گراید ، در نتیجه این امولسیون در برابر نور قرمز حساسیت بسیار کمی دارد.
رنگ موضوع آبی در حساسیت اورتو کروماتیک به رنگ سفید متمایل می گردد و برای نور مصنوعی هم حساسیتش بسیار کم است و امروزه کمتر استعمال می شود.
امولسیون پانکروماتیک : Pan-Chromatic
این امولسیون در برابر همه نورها تقریبا حساسیت یکسانی دارد.
امروزه تمام محصولات فیلم و شیشه ها و سطوح حساس عکاسی از این امولسیون ساخته می شود.
این امولسیون فقط در برابر نور سبز کمی حساسیتش کمتر از نورهای دیگر است و بدین جهت رنگ سبز موضوع کمی تیره تر می شود.
در برابر نور مصنوعی حساسیتش خیلی بیشتر از نوع اورتو کروماتیک است و با آن می توان به خوبی با نور چراغ، عکاسی کرد.
بر خلاف فیلم اورتو کروماتیک که آن را می توانیم با نور ضعیف قرمز در تاریکخانه ظاهر کنیم ، امولسیون پانکروماتیک را نمی توان در نور قرمز ظاهر کرد. ولی برای مشاهده تصاویر و ظهور کامل می توان از نور سبز بسیار کم Safety استفاده کرد.
چه فیلمی انتخاب کنیم؟
برای هر نوع عکسبرداری و در همه جا فیلم " پانکروماتیک " انتخاب کنید. جز در موارد خاص و با اطلاعات کافی فیلم اورتو کروماتیک به کار نبرید.
رای عکسبرداری در هنگام روز و با نور طبیعی، فیلمی به حساسیت متوسط بین 17 تا 22 دین به کار برید. نتیجه کار شما جالبتر خواهد شد.
وقتی عکسبرداری های فوری و سریع در نظر دارید یا از مسابقات ورزشی عکسبرداری می کنید و فیلم سریع در حدود 25 دین استعمال کنید.
برای عکسبرداری در شب باید با فیلم قوی عکاسی کنید
هر چه حساسیت فیلمها بیشتر باشد دانه های امولسیون درشت تر ظاهر می شود
به یاد داشته باشید که در ابتدای کار عکاسی همواره از یک فیلم با درجه مشخص و حساسیت یکسان و ساخت یک کارخانه استفاده کنید، تا کاملا بر آن تسلط نیافته ایم فیلم دیگری انتخاب ننمایید.
یکنواخت بودن فیلم با عدم وجود نورسنج شما را در عکسبرداری کمک بسیاری می نماید
تنها عکس گرفتن وظیفه ی عکاس نیست